Σκηνοθετικό Σημείωμα
Πάνε δέκα χρόνια ακριβώς, απο τη γνωριμία μου με τον απίστευτης ομορφιάς, μυθιστορηματικό τολμώ να πω κόσμο, του θρακιώτη συγγραφέα. Που ναι μεν για κείνον ο κόσμος αυτός έκρυβε τραύμα, πίκρες και ματαιώσεις, εν τέλει όμως σε μας, τους εξ αποστάσεως παρατηρητές του, φανέρωσε πώς το τραύμα αυτό δύναται να γίνει θαύμα. Υπό προϋποθέσεις ασφαλώς. Η συνεργασία μου τότε με τον Δήμο Αβδελιώδη, ως Βιζυηνός στο Αμάρτημα της μητρός μου, υπήρξε καθοριστική για την εισαγωγή μου στον κόσμο αυτό.
Σύνηθες όσο και αναγκαίο νομίζω σε όλους να επιστρέφουν κατά καιρούς για κάποιο λόγο, γνωστό ή άγνωστο, σε γεγονότα και καταστάσεις της ζωής τους που τους σημάδεψαν θετικά ή αρνητικά, ανακαλώντας μέσω της μνήμης αλλά και της φαντασίας τους το βίωμα αυτό. Η αναπλαστική ικανότητα του βιώματος μέσω της φαντασίας είναι απαραίτητη, αφού το βίωμα δεν μπορεί να είναι ποτέ το ίδιο. Αιτία, κατά βάση, ο χρόνος. Κι εμείς που αλλάζουμε μαζί του. Η αλλαγή αυτή του τρόπου θεώρησης των πραγμάτων είναι καθοριστικός παράγοντας για το ίδιο το γεγονός, που δεν ανήκει πλέον εξ ολοκλήρου στο παρελθόν αλλά κυρίως στο παρόν της αφήγησης, που στην περίπτωση του θεάτρου συνιστά σκηνική πράξη.
Αυτή η ψυχαναλυτικής μορφής πρακτική υπήρξε για μένα η αιτία ή η αφορμή ν΄ ασχοληθώ ξανά με το διήγημα αυτό, με διπλή αυτήν τη φορά ιδιότητα. Άλλωστε Το αμάρτημα της μητρός μου είναι το πρώτο ελληνικό διήγημα με ψυχογραφικό χαρακτήρα. Καθόλου τυχαίο αν σκεφτούμε ότι ο συγγραφέας σπούδασε φιλοσοφία και ψυχολογία στη Γερμανία. Παρόλα αυτά ένα βαθύ τραύμα δεν φεύγει ποτέ εντελώς. Μπορείς όμως να μάθεις να ζεις μ΄ αυτό. Κι αυτό είναι το θαύμα. Να θυμάσαι χωρίς φόβο και να ξεχνάς χωρίς ενοχή.
Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος
